Merhaba arkadaşım, İstanbul’un yağmurlu bir Mart akşamında, evde yalnız başıma otururken aklıma geldi yine: “Ben gerçekten kimim?” İşten eve dönerken metrobüste kalabalığın arasında kayboluyorum, ama içimde bir boşluk var. Kızımın gülüşü, eşimin sarılması, kahve kokusu… Bunlar güzel ama “asıl ben” nerede? Yıllarca başkalarının beklentilerine göre yaşadım: İyi anne ol, başarılı ol, güçlü görün… Ta ki 2024’te bir tükenmişlik krizi yaşayana kadar. O kriz beni durduran şey oldu.